Η απελευθέρωση των Δωδεκανήσων


Γενέτειρα της θεότητας και της ζωής είναι η θάλασσα. Η αρχέγονη μήτρα της ζωής! Έτσι την καθόρισε ο Θαλής ο Μιλήσιος: “Ύδωρ αρχή της φύσεως”. Αλλά και ο Φερεκύδης υποστήριζε: “Αρχή όλων το ύδωρ”.

Το νερό είναι το αίμα της γης. “Η θάλασσα υπήρξε και είναι η μεγίστη τροφός της πατρίδας σας, απ' όπου ξεπήδησε η ζωή, άνθισε ο πολιτισμός σας και στηρίχθηκε η επιβίωσή σας. Γι' αυτό και ελληνικός πολιτισμός χαρακτηρίζεται θαλασσογέννητος! Έλληνες, η θάλασσα είναι ο καθρέπτης σας!” Αυτά έλεγε πάντα ο Baudelair.

Οι χιλιάδες των μικρών και μεγάλων νησιών της χώρας μας σχηματίζουν ένα “περιδέραιο” που δεσπόζει στο κεντρικό τμήμα της Ανατολικής Μεσογείου.

Από την αρχαιότητα αυτά τα ελληνικά νησιά θαυμάστηκαν και πολλοί λαοί θέλησαν να τα αποκτήσουν ώστε να έχουν ζώνες θαλάσσιας κυριαρχίας.

Αυτή ήταν και είναι η Ελλάδα των 5 θαλασσών, (όπως είχε πει ο Ελευθέριος Βενιζέλος) και έχει μια παγκόσμια αποδοχή, διεθνούς δικαίου της Ελληνικής θάλασσας.

Δωδεκάνησος

Δώδεκα είναι τα κυριότερα νησιά της περιοχής: Πάτμος, Λέρος, Κάλυμνος, Κως, Νίσυρος, Τήλος, Σύμη, Χάλκη, Ρόδος, Κάσος, Κάρπαθος, Αστυπάλαια. Σ' αυτή την ομάδα της Δωδεκανήσου ανήκει και το απομεμακρυσμένο Καστελλόριζο, που βρίσκεται ανατολικά της Ρόδου. Κατά την αρχαιότητα τα νησιά του Δωδεκανησιακού συμπλέγματος αναφέρονται καθ' ένα χωριστά και όχι σαν μια ομάδα. Οι δραστηριότητες των κατοίκων ήταν σημαντικές και όπως αναφέρει ο Όμηρος στην Ιλιάδα, πολλοί κάτοικοι των νησιών πήραν μέρος και στον Τρωικό Πόλεμο και βοήθησαν στην άλωση της Τροίας, ιδιαίτερα γιατί είχαν δραστηριοποιηθεί στη ναυτιλία.

Λόγω της γεωγραφικής θέσης αυτών των δώδεκα νησιών, οι κάτοικοι τους κατά καιρούς είχαν δεχθεί πολλές καταστρεπτικές επιδρομές. Από τους Πέρσες, από τους Ενετούς, του Γενουάτες, τους Σταυροφόρους, τους Άραβες και από τους Σελτζούκους Τούρκους. Το 1309 η Ρόδος και άλλα νησιά περιήλθαν στην εξουσία των Ιπποτών του Αγ. Ιωάννου, οι οποίοι παρέμειναν μέχρι το 1522. Τότε οι Ιππότες αποχώρησαν, γιατί τα νησιά, όπως και η άλλη Ελλάδα υποδουλώθηκε από τους Τούρκους με αρχηγό του τον Σουλτάνο τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή. Από τότε τα Δωδεκάνησα ακολούθησαν την τύχη της άλλης Ελλάδας.

Όταν εξερράγη η Ελληνική Επανάσταση το 1821, που άφησε έκπληκτο τον κόσμο ολόκληρο, οι Δωδεκανήσιοι έσπευσαν να μετάσχουν ολόψυχα στον αγώνα. Τα περισσότερα νησιά φρόντισαν και πέτυχαν να ανακηρυχθούν τμήματα της Ελληνικής Πολιτείας.

Οι μάχες ήταν σκληρές και δύσκολες. Ολόκληρα έξι χρόνια κράτησε ο αιματηρός αγώνας των Ελλήνων και σε ξηρά και θάλασσα. Ήταν απάνθρωπα τα ολοκαυτώματα της Χίου και των Κυδωνιών αλλά και των Δωδεκανήσων, της Κάσου, της Κω κ.α. Το 1830 επεστράφησαν πάλι κάποια νησιά στην Τουρκία, ώσπου το 1912 κατάφεραν οι Ιταλοί να κάνουν κατάληψη στα Δωδεκάνησα και να τα ελευθερώσουν από τους Τούρκους. Όμως παρ' ότι οι Ιταλοί τότε είχαν υποσχεθεί πλήρη αυτονομία των νησιών, δεν άργησαν να αποκαλύψουν τους πραγματικούς σκοπούς τους.

Λόγω της εξαιρετικής θέσης των δώδεκα νησιών και παρά το ότι η Ιταλική κατάληψη χαιρετίστηκε αρχικά από τους Έλληνες, σε λίγο χρονικό διάστημα, ήταν το 1922, η Ιταλία επεδίωξε με κάθε μέσον και τρόπο, τα Δωδεκάνησα να ενωθούν με τη χώρα τους και να γίνουν Ιταλικά νησιά. Είναι γνωστό ότι δύο χρόνια πριν, δια της συνθήκης των Σεβρών (που είχαν υπογράψει πολλές χώρες, 10 Αυγούστου 1920), τα Δωδεκάνησα παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα εκτός από τη Ρόδο η οποία θα παρέμενε για λίγα χρόνια ακόμη υπό την κατοχή των Ιταλών. Φυσικά ήταν πολύ ενδιαφέρουσα η θέση του νησιού ώστε να έχουν άμεση επικοινωνία οι Ιταλοί με τις ανατολικές χώρες.

Η έκβαση του δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, παρ' όλα τα αρνητικά επιτεύγματα του, προσέφερε και ένα καλό που σημαίνει: “... την λήξιν της δουλείας της Δωδεκανήσου”. Έγινε τότε στο Παρίσι μια διάσκεψη των υπουργών Εξωτερικών, των νικητών (27 Ιουνίου 1946) και αποφάσισαν την ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα. Αυτή η απόφαση έγινε δεκτή από τους Ιταλούς και στις 10 Φεβρουαρίου 1947 οι δύο χώρες, Ελλάδα και Ιταλία υπέγραψαν την συνθήκη. Η επίσημη τελετή της ενσωμάτωσης των Δωδεκανήσων με την Ελλάδα έγινε στις 7 Μαρτίου 1948.

Τελετές ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα

Ένα όνειρο εξακοσίων τριάντα οκτώ χρόνων, το όνειρο του Δωδεκανησιακού Λαού, που είχε προσφέρει πολλά σε πολλές γενιές Ελλήνων, είδε να πραγματοποιείται το πρωί της Κυριακής, 7 Μαρτίου 1948 στη Ρόδο, το ωραίο ελληνικό νησί, την πρωτεύουσα της Δωδεκανήσου.

Ο Βασιλεύς Παύλος ο Α' συνοδευόμενος από την Βασίλισσα Φρειδερίκη, τον διάδοχο Κωνσταντίνο, εκπροσώπους της Κυβέρνησης και των πολεμικών Δυνάμεων της χώρας μας, μέσα σε μια ατμόσφαιρα εθνικής έξαρσης, κήρυξε επίσημα την ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου με την Μητέρα Ελλάδα. Η Ρόδος τότε καλύφθηκε από χιλιάδες ελληνικές σημαίες. Και από τότε, κάθε χρόνο στις 7 Μαρτίου όλα τα νησιά της Δωδεκανήσου γιορτάζουν την ενσωμάτωσή τους με την Ελλάδα.

Ένα ενδιαφέρον νέο για την Ελληνική Παιδεία

Μια φίλη καθηγήτρια που συνάντησα πριν λίγες μέρες μου είπε μια είδηση, ένα νέο πραγματικά ευχάριστο και εντυπωσιακό.

Το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών έχει δημιουργήσει την “Μαθηματική Εταιρία του” και πριν λίγο καιρό έκανε μια “Ολυμπιάδα” Μαθηματικών! Για μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου όλης της Ελλάδος. Μπορούσαν να πάρουν μέρος όσοι μαθητές είχαν ενδιαφέρον. Το σημαντικό είναι, μου είπε, ότι βραβεύτηκε ένα μαθητής από τις Κυκλάδες, από την Γ΄τάξη του Ιδιωτικού Σχολείου “Σύγχρονη Παιδεία” Μυκόνου.

Ο μαθητής, μου είπε, λέγεται Αναστάσιος Σταμούλης και παρέλαβε το 3ο Βραβείο.

Θα δεχθεί επίσης μια βράβευση από τον “Σύλλογο Γυναικών Μυκόνου”

Θερμά συγχαρητήρια στον μαθητή!


koinignomi



Παράπονα Ρόδου

Σχόλια