Γράφει ο Βασίλης Γιαουρδήμος
Το νησί μας συγκαταλέγεται στους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς της χώρας, φιλοξενώντας κάθε χρόνο εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες. Πίσω όμως από τους εντυπωσιακούς αριθμούς αφίξεων, τα υψηλά ποσοστά πληρότητας και τα θετικά οικονομικά αποτελέσματα, υπάρχει μια λιγότερο ορατή πραγματικότητα: η συναισθηματική εργασία των ανθρώπων που στηρίζουν καθημερινά την τουριστική βιομηχανία του νησιού.
Οι εργαζόμενοι στα ξενοδοχεία, στην εστίαση, στις μεταφορές, στο εμπόριο και στις υπηρεσίες αναψυχής δεν προσφέρουν μόνο τον χρόνο και τις επαγγελματικές τους δεξιότητες. Προσφέρουν καθημερινά συναισθήματα. Καλούνται να επιδεικνύουν ευγένεια, υπομονή, κατανόηση και θετική διάθεση ανεξάρτητα από την κούραση, τις προσωπικές δυσκολίες ή την ένταση που συχνά συνοδεύει την τουριστική περίοδο.
Αυτή η «παραγωγή συναισθημάτων» δεν αποτελεί απλώς ένα στοιχείο επαγγελματικής συμπεριφοράς. Αποτελεί μια πραγματική μορφή εργασίας, η οποία συμβάλλει άμεσα στη δημιουργία οικονομικής αξίας. Η εμπειρία που αγοράζει ο επισκέπτης δεν περιορίζεται στο δωμάτιο, στο φαγητό ή στις υποδομές. Περιλαμβάνει και την αίσθηση φιλοξενίας που λαμβάνει από τους ανθρώπους που τον εξυπηρετούν. Στην Κω, όπου η τουριστική δραστηριότητα καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την τοπική οικονομία, η αναγνώριση της συναισθηματικής εργασίας ως διακριτής μορφής παραγωγής υπεραξίας αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Επιτρέπει να ανοίξει μια ουσιαστική συζήτηση για τις συνθήκες εργασίας, την ψυχική υγεία και την ποιότητα ζωής των εργαζομένων που αποτελούν το ανθρώπινο πρόσωπο του τουρισμού.
Η αναγνώριση αυτή μπορεί να αποτελέσει τη βάση για συλλογικές διεκδικήσεις που αφορούν όχι μόνο τους μισθούς και τα ωράρια, αλλά και την ψυχολογική υποστήριξη των εργαζομένων, την πρόληψη της επαγγελματικής εξουθένωσης και τη διαμόρφωση ενός πιο ανθρώπινου εργασιακού περιβάλλοντος. Παράλληλα, θέτει στο επίκεντρο την ανάγκη επαναδιαπραγμάτευσης των «κανόνων συναισθήματος» που συχνά επιβάλλουν οι επιχειρήσεις, απαιτώντας διαρκή συναισθηματική διαθεσιμότητα χωρίς να αναγνωρίζουν το πραγματικό κόστος της.Αν το νησί μας επιθυμεί να διατηρήσει τη θέση του ως κορυφαίος ποιοτικός προορισμός, οφείλει να επενδύσει όχι μόνο στις υποδομές αλλά και στους ανθρώπους της. Γιατί η πραγματική αξία του τουριστικού προϊόντος δεν παράγεται μόνο από τα ξενοδοχεία και τις εγκαταστάσεις. Παράγεται καθημερινά από εργαζόμενους που, πέρα από την εργασία τους, καταθέτουν ένα κομμάτι του εαυτού τους για να διατηρήσουν ζωντανή την έννοια της ελληνικής φιλοξενίας.
Ίσως ήρθε η ώρα η αόρατη αυτή εργασία να γίνει ορατή. Όχι μόνο για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά και γιατί από αυτήν εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό το μέλλον του ίδιου του τουρισμού στο νησί μας…
Το νησί μας συγκαταλέγεται στους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς της χώρας, φιλοξενώντας κάθε χρόνο εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες. Πίσω όμως από τους εντυπωσιακούς αριθμούς αφίξεων, τα υψηλά ποσοστά πληρότητας και τα θετικά οικονομικά αποτελέσματα, υπάρχει μια λιγότερο ορατή πραγματικότητα: η συναισθηματική εργασία των ανθρώπων που στηρίζουν καθημερινά την τουριστική βιομηχανία του νησιού.
Οι εργαζόμενοι στα ξενοδοχεία, στην εστίαση, στις μεταφορές, στο εμπόριο και στις υπηρεσίες αναψυχής δεν προσφέρουν μόνο τον χρόνο και τις επαγγελματικές τους δεξιότητες. Προσφέρουν καθημερινά συναισθήματα. Καλούνται να επιδεικνύουν ευγένεια, υπομονή, κατανόηση και θετική διάθεση ανεξάρτητα από την κούραση, τις προσωπικές δυσκολίες ή την ένταση που συχνά συνοδεύει την τουριστική περίοδο.
Αυτή η «παραγωγή συναισθημάτων» δεν αποτελεί απλώς ένα στοιχείο επαγγελματικής συμπεριφοράς. Αποτελεί μια πραγματική μορφή εργασίας, η οποία συμβάλλει άμεσα στη δημιουργία οικονομικής αξίας. Η εμπειρία που αγοράζει ο επισκέπτης δεν περιορίζεται στο δωμάτιο, στο φαγητό ή στις υποδομές. Περιλαμβάνει και την αίσθηση φιλοξενίας που λαμβάνει από τους ανθρώπους που τον εξυπηρετούν. Στην Κω, όπου η τουριστική δραστηριότητα καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την τοπική οικονομία, η αναγνώριση της συναισθηματικής εργασίας ως διακριτής μορφής παραγωγής υπεραξίας αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Επιτρέπει να ανοίξει μια ουσιαστική συζήτηση για τις συνθήκες εργασίας, την ψυχική υγεία και την ποιότητα ζωής των εργαζομένων που αποτελούν το ανθρώπινο πρόσωπο του τουρισμού.
Η αναγνώριση αυτή μπορεί να αποτελέσει τη βάση για συλλογικές διεκδικήσεις που αφορούν όχι μόνο τους μισθούς και τα ωράρια, αλλά και την ψυχολογική υποστήριξη των εργαζομένων, την πρόληψη της επαγγελματικής εξουθένωσης και τη διαμόρφωση ενός πιο ανθρώπινου εργασιακού περιβάλλοντος. Παράλληλα, θέτει στο επίκεντρο την ανάγκη επαναδιαπραγμάτευσης των «κανόνων συναισθήματος» που συχνά επιβάλλουν οι επιχειρήσεις, απαιτώντας διαρκή συναισθηματική διαθεσιμότητα χωρίς να αναγνωρίζουν το πραγματικό κόστος της.Αν το νησί μας επιθυμεί να διατηρήσει τη θέση του ως κορυφαίος ποιοτικός προορισμός, οφείλει να επενδύσει όχι μόνο στις υποδομές αλλά και στους ανθρώπους της. Γιατί η πραγματική αξία του τουριστικού προϊόντος δεν παράγεται μόνο από τα ξενοδοχεία και τις εγκαταστάσεις. Παράγεται καθημερινά από εργαζόμενους που, πέρα από την εργασία τους, καταθέτουν ένα κομμάτι του εαυτού τους για να διατηρήσουν ζωντανή την έννοια της ελληνικής φιλοξενίας.
Ίσως ήρθε η ώρα η αόρατη αυτή εργασία να γίνει ορατή. Όχι μόνο για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά και γιατί από αυτήν εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό το μέλλον του ίδιου του τουρισμού στο νησί μας…
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Οι απόψεις των διαχειριστών μπορεί να μην συμπίπτουν με τα άρθρα.
Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του χωρίς να τις υιοθετούμε.
Κακόβουλα σχόλια αφαιρούνται όπου εντοπίζονται.
Η ευθύνη των σχολίων βαρύνει νομικά τους σχολιαστές και η ταυτότητα τους είναι γνωστή μόνο στην Google.
Όποιος θίγεται μπορεί να επικοινωνεί στο email μας.
Ενδιαφέροντα σχόλια σε όλα τα μέσα μας μπορεί να γίνουν αναρτήσεις.
Περισσότερα στους όρους χρήσης.