Κάμποσοι φίλοι μούστειλαν διάφορα ερωτηματικά και σχόλια για το τελευταίο άρθρο μου για το θέμα του καλωδίου και των ελληνοτουρκικών και ελληνοϊσραηλινών σχέσεων. Χωρίς να μπορώ να ξέρω με βεβαιότητα τι θα συμβεί, παραθέτω πάντως τις απαντήσεις που τους έδωσα για ερωτήματα που πιθανώς έχουν και άλλοι αναγνώστες.
Πρέπει να υποχωρήσουμε;
Φίλος διπλωμάτης με ρώτησε αν συνιστώ υποχώρηση. Του έδωσα την εξής απάντηση:
«Έχω την εντύπωση ότι για το καλώδιο έχει προϋπάρξει συμφωνία Αθήνας – Παρισιού Άγκυρας και μας δουλεύουν ΄όλοι μαζί κανονικά. Όπως έγραψα στο άρθρο μου που αναφέρεσαι ήταν το ένα από τα δύο σενάρια που εξέτασα:
“Υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να βαδίζουμε σε επικίνδυνη κρίση με την Τουρκία εξαιτίας του καλωδίου μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας, που ετοιμαζόμαστε να ποντίσουμε και που θα συνδέσει την Ελλάδα με την Κύπρο και το Ισραήλ…
Σύμφωνα βέβαια με δημοσιογραφικές πληροφορίες από φιλοκυβερνητικούς κύκλους, η «κρίση του καλωδίου» θα λήξει ομαλά με τους Γάλλους να παρεμβάλλονται ώστε και Ελλάδα και Τουρκία να μπορούν να δηλώσουν ότι είναι ικανοποιημένες.
Ελπίζω ότι οι πληροφορίες θα αποδειχθούν σωστές και δεν θα πάμε σε μια καταστροφική και για μας και για την Τουρκία κρίση προς όφελος του Ισραήλ, αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να είμαι βέβαιος, γιατί υπάρχει μια μεγάλη διεθνής δύναμη που σπρώχνει σε τέτοια κατεύθυνση.”
Τώρα νομίζω ότι πρέπει να είμαστε σχεδόν βέβαιοι ότι έχει επέλθει συμφωνία και δεν γνωρίζω αν έχουν δοθεί και άλλα ανταλλάγματα προς την Τουρκία.
Το πολύ πολύ θα έχουμε και πέντε πολεμικά Ελλάδας και Τουρκίας στην περιοχή για να πούμε στους δύο λαούς ότι είμαστε εθνικόφρονες κυβερνήσεις και οι δύο.
Στο ζήτημα αν πρέπει να υποχωρήσουμε στην Τουρκία θα μπορούσα να σου απαντήσω ότι δεν χάραξα εγώ την πολιτική που μας έφερε εδώ, ούτε στο ζήτημα των σχέσεων με το Ισραήλ, ούτε στην υπόθεση του καλωδίου.
Επειδή όμως θα μπορούσες να θεωρήσεις μια τέτοια απάντηση ως υπεκφυγή και αν απομονώναμε το θέμα του καλωδίου και θέλαμε να το φτιάξουμε οπωσδήποτε και με δεδομένο ότι τα ύδατα από όπου περνάει δεν είναι νομίμως ούτε δικά μας, ούτε της Τουρκίας, αφού δεν υπάρχει οριοθέτηση στην περιοχή, θα έστελνα ένα έγγραφο ειδοποίησης (όχι αίτημα έγκρισης) στην Τουρκία, κατ’ εφαρμογήν της ρητής επιταγής καλοπιστίας και αποφυγής των εντάσεων της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας για τις αμφισβητούμενες περιοχές, στο οποίο θα ανέφερα ρητώς ότι το έγγραφο αποστέλλεται μόνο σε ένδειξη καλοπιστίας και προς αποφυγή εντάσεων και, φυσικά, δεν συνιστά καμμία αναγνώριση των έωλων ισχυρισμών της Άγκυρας.
Πιστεύω ότι η Τουρκία δεν θα τολμούσε να εμποδίσει στρατιωτικά το καλώδιο. Αν το έκανε δεν θα πήγαινα σε μια σύρραξη που θα με κατέστρεφε ακόμα κι αν νικούσα, αλλά θα κατήγγελλα την Άγκυρα σε όλα τα διεθνή φόρα και θα της έκανα όσο περισσότερο ζημιά μπορούσα.
Για να μην υπάρξει παρεξήγηση, συνιστώ αυτή την αντιμετώπιση μόνο στην ανατολική Μεσόγειο. Όχι στο Αιγαίο. Μεταξύ των ελληνικών νησιών οφείλουμε να απαντήσουμε ακόμα και διακινδυνεύοντας πόλεμο και ίσως πρέπει και να τους το πούμε, ανεπισήμως ή και επισήμως (casus belli). Δεν είναι δυνατό να ανεχθούμε παρεμπόδιση σύνδεσης των ελληνικών νησιών».
Το νομικό καθεστώς των θαλασσών
Ένας άλλος φίλος, δημοσιογράφος αυτός, μου συνέστησε να μην επιμένω στο ότι δεν υπάρχουν νόμιμες ελληνικές και τουρκικές θαλάσσιες ζώνες και αντίστοιχα κυριαρχικά δικαιώματα, όπως μας τριβελίζουν το κεφάλι οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ, γιατί αν συνεχίσω να το κάνω «θα πέσουν να με φάνε».
Δεν θα είναι η πρώτη φορά που μπορεί να συμβεί αυτό, αν και σπανίως έχουν επιχειρήσει «υπεργείως» και με επιχειρήματα, το έχουν κάνει και αρκετά αποτελεσματικά “υπογείως”.
Η αλήθεια όμως είναι ότι, αν δεν οριοθετηθεί μεταξύ Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ δεν μπορούν να υπάρξουν νομίμως. Αυτή η προϋπόθεση υφίσταται από τη Διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας.
Εκεί άλλωστε προσκρούει από το 1974 η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο.
ΑΟΖ με την Κύπρο
Μα γιατί δεν ανακηρύσσουμε και οριοθετούμε ΑΟΖ με την Κύπρο; Είναι μια ερώτηση που μου έκανε φίλος δημοσιογράφος.
Μπορούμε ασφαλώς να το κάνουμε. Θέμα τακτικής επιλογής είναι αν θα το κάνουμε. Εν πολλοίς το έχουμε ήδη κάνει με τον νόμο Μανιάτη.
Αλλά δεν παράγει μια τέτοια συμφωνία νομικώς ισχυρά δικαιώματα, γιατί δεν έχει λάβει υπόψι της την Τουρκία, όπως και δεν παράγει το τουρκολιβυκό μνημόνιο που δεν έλαβε υπόψι του την ύπαρξη της Ελλάδας και της Αιγύπτου.
Ο Μητσοτάκης δεν μπορεί να πάει σε πόλεμο
Την άποψη αυτή διατύπωσε φίλος που παρακολουθεί στενά και σε βάθος την εξωτερική πολιτική της χώρας.
Πιθανότατα έχει δίκηο. Αλλά δεν μπορώ να αγνοήσω την ανοιχτή και συστηματική προσπάθεια με δημοσιεύματα και άλλους τρόπους να αυξηθεί η ένταση και να δημιουργηθεί πολεμική ατμόσφαιρα από τους Ισραηλινούς φίλους και συμμάχους .
Ούτε μπορώ να αγνοήσω την εμφάνιση, από το 2010 και μετά, ενός διαρκώς ογκούμενου ρεύματος «νεοεθνικοφρόνων φίλων του Ισραήλ» με ιδέες που, αν τυχόν τις πραγματοποιούσαμε, θα πηγαίναμε σε πόλεμο με την Τουρκία.
Δεν κάνω δίκες προθέσεων και δεν υπαινίσσομαι ότι οι ιδέες τους υπαγορεύονται από το Ισραήλ. ‘Ισως να έχουν διακρίνει κάποια «γεωπολιτική ευκαιρία» λόγω της διαμάχης με την Τουρκία, γι’ αυτό και εμφανίστηκαν το 2010, αν και οι ιδέες τους για τα χωρικά ύδατα και την ΑΟΖ θα μπορούσαν να έχουν διατυπωθεί από το 1995, όταν τέθηκε σε ισχύ η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας.
Οι ιδέες προετοιμάζουν τις πράξεις. Ζούμε σε περιβάλλον εξαιρετικά έντονης εσωτερικής και διεθνούς αβεβαιότητας και δεν γνωρίζω αν αύριο κάποιος θα σκεφτεί να τα εφαρμόσει όλα αυτά.
Το αίνιγμα του «προληπτικού πολέμου»
Ορισμένοι άλλοι φίλοι είναι σκεπτικιστές ως προς τη σοβαρότητα του εξαιρετικά αποσταθεροποιητικού, τυχοδιωκτικού και ανόητου δόγματος του «προληπτικού πολέμου» που υιοθέτησε επισήμως η Ελλάδα. Μου λένε ότι τα λένε, αλλά δεν θα τα κάνουν.
Τότε όμως γιατί τα λένε; Αν η επίσημη Ελλάδα δεν ξέρει τι λέει και γιατί το λέει πως μπορώ εγώ να κοιμάμαι ήσυχος;
Μάλιστα ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ κ. Χούπης, που το ανακοίνωσε πανηγυρικά είπε ότι άντλησε διδάγματα από την Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή.
Τι να πω εγώ τώρα; Στην Ουκρανία ο κ. Πούτιν εφήρμοσε την τακτική του προληπτικού πλήγματος και τεσσεράμισυ χρόνια μετά δεν έχει τελειώσει ο πόλεμος. Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ έκαναν το ίδιο με το Ιράν και είχαν ως αποτέλεσμα τη σοβαρότερη μεταπολεμική ήττα τους, χειρότερη και από αυτή του Βιετνάμ.
Είναι τόσο δύσκολο για τους στρατιωτικούς μας να αντιληφθούν ότι αυτό το δόγμα είναι πρόσκληση για την Τουρκία να μας χτυπήσει, προτού τη χτυπήσουμε προληπτικά.
Φαίνεται ότι η αποσύνθεση και ο ανορθολογισμός έχουν πλέον καταλάβει όλη τη χώρα και το κράτος. Ας ελπίσουμε ότι ο Θεός θα βάλει το χέρι του.
militaire
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Οι απόψεις των διαχειριστών μπορεί να μην συμπίπτουν με τα άρθρα.
Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του χωρίς να τις υιοθετούμε.
Κακόβουλα σχόλια αφαιρούνται όπου εντοπίζονται.
Η ευθύνη των σχολίων βαρύνει νομικά τους σχολιαστές και η ταυτότητα τους είναι γνωστή μόνο στην Google.
Όποιος θίγεται μπορεί να επικοινωνεί στο email μας.
Ενδιαφέροντα σχόλια σε όλα τα μέσα μας μπορεί να γίνουν αναρτήσεις.
Περισσότερα στους όρους χρήσης.