Η εστίαση εκπέμπει SOS, αλλά η κυβέρνηση κάνει πως δεν ακούει – Στο στόχαστρο μόνο ξενοδοχεία και σούπερ μάρκετ

Η ελληνική εστίαση περνά μία από τις δυσκολότερες περιόδους των τελευταίων ετών, όμως η κυβέρνηση δείχνει να έχει στρέψει αλλού την προσοχή της. Την ώρα που καφέ, ταβέρνες και εστιατόρια βλέπουν τον τζίρο τους να μειώνεται και το λειτουργικό κόστος να εκτοξεύεται, οι πολιτικές στήριξης φαίνεται να ευνοούν κυρίως τα ξενοδοχεία και τις μεγάλες αλυσίδες λιανικής.

Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ δείχνουν ότι ο τζίρος της εστίασης υποχώρησε το 2025 και συνεχίζει να κινείται πτωτικά και μέσα στο 2026. Οι επαγγελματίες του κλάδου περιγράφουν μια αγορά που πλέον δουλεύει ουσιαστικά μόνο τρεις ημέρες την εβδομάδα, ενώ τα πάγια έξοδα, οι λογαριασμοί ενέργειας, τα ενοίκια και η μισθοδοσία συνεχίζουν να «τρέχουν» καθημερινά.

Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τα ρεκόρ του τουρισμού, όμως ξεχνά ότι ο πραγματικός καθρέφτης της τουριστικής εμπειρίας είναι η εστίαση. Ο επισκέπτης δεν θυμάται μόνο το ξενοδοχείο του. Θυμάται το ταβερνάκι που έφαγε, το καφέ που ήπιε τον πρωινό του καφέ, το εστιατόριο που γνώρισε την ελληνική κουζίνα. Αν η εστίαση καταρρεύσει, θα πληγεί συνολικά το τουριστικό προϊόν της χώρας.

Παράλληλα, τα σούπερ μάρκετ επεκτείνονται συνεχώς στην αγορά των έτοιμων γευμάτων, προσφέροντας φθηνές επιλογές που απορροφούν σημαντικό μέρος της κατανάλωσης. Αντί να υπάρξουν μέτρα για δίκαιο ανταγωνισμό και ουσιαστική στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων της εστίασης, η Πολιτεία παρακολουθεί τις εξελίξεις χωρίς να παρεμβαίνει.

Η ΠΟΕΣΕ έχει καταθέσει συγκεκριμένες προτάσεις, όπως η μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση, η κατάργηση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στον καφέ, η κατάργηση του τέλους στις παραδόσεις φαγητού και η ελάφρυνση των ασφαλιστικών εισφορών για νυχτερινή και κυριακάτικη εργασία. Μέχρι σήμερα, όμως, δεν υπάρχει ουσιαστική ανταπόκριση.

Η εστίαση δεν ζητά προνόμια. Ζητά ίσους όρους και μέτρα που θα της επιτρέψουν να επιβιώσει. Αν η κυβέρνηση συνεχίσει να αντιμετωπίζει τον κλάδο ως τον «φτωχό συγγενή» του τουρισμού, τότε οι κλειστές επιχειρήσεις και οι χαμένες θέσεις εργασίας θα αποτελέσουν το πραγματικό κόστος αυτής της αδιαφορίας.