ΟΤΑΝ ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ «ΑΠΟΘΗΚΕΣ» – ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ: ΔΕΚΑΔΕΣ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΑΝ ΣΤΗ ΔΟΜΗ ΤΗΣ ΛΕΡΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΠΡΩΙ

Η ΜΗΤΣΟΤΑΚΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΟΚΙΜΑΖΕΙ ΤΙΣ ΑΝΤΟΧΕΣ ΤΟΥ ΝΟΤΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ ΤΗΝ ΑΚΡΙΤΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ



Για ακόμη μία φορά, το Φαρμακονήσι γίνεται η αφετηρία μιας μετακίνησης ανθρώπων προς τη Λέρο. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, 38 αλλοδαποί εντοπίστηκαν στο Φαρμακονήσι, μεταφέρθηκαν με σκάφη του Λιμενικού στο Λακκί και στη συνέχεια οδηγήθηκαν στην Κλειστή Ελεγχόμενη Δομή της Λέρου.

Το ερώτημα, όμως, δεν είναι μόνο τι συνέβη αυτή τη φορά.


Το πραγματικό ερώτημα είναι μέχρι πότε τα νησιά του Νοτίου Αιγαίου θα καλούνται να σηκώνουν δυσανάλογο βάρος για ένα εθνικό και ευρωπαϊκό πρόβλημα;

Η Λέρος, η Κως, η Ρόδος και τα υπόλοιπα νησιά δεν είναι απλώς σημεία πάνω στον χάρτη όπου μπορεί να μεταφέρεται πληθυσμός κάθε φορά που το κεντρικό κράτος αναζητά διαθέσιμο χώρο. Είναι τόποι κατοικίας, τουριστικοί προορισμοί, κοινωνίες με συγκεκριμένες υποδομές, περιορισμένες δυνατότητες και ανάγκες που ήδη πιέζουν κατοίκους και επισκέπτες.

Και η ανησυχία δεν αφορά μόνο τα 38 άτομα του συγκεκριμένου περιστατικού.

Πρόσφατα έγινε γνωστό ότι 81 άνθρωποι που είχαν φτάσει από την Κρήτη επρόκειτο να μεταφερθούν σε Κω και Λέρο — 66 στην Κω και 15 στη Λέρο — ενώ το ίδιο ρεπορτάζ ανέφερε ότι σχεδιαζόταν και μεταφορά ακόμη 150 στη Λέρο με πλοίο της γραμμής.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία της πολιτικής συζήτησης.

Ποιο είναι το σχέδιο για τα νησιά;

Δεν αρκεί η κυβέρνηση να ανακοινώνει κλειστές δομές, μεταφορές και αριθμούς. Χρειάζεται να απαντήσει στους κατοίκους: Ποια είναι η συνολική χωρητικότητα; Πόσοι άνθρωποι βρίσκονται πραγματικά στις δομές; Πόσο καιρό παραμένουν εκεί; Ποιο είναι το σχέδιο αποσυμφόρησης; Και κυρίως, γιατί η διαχείριση των μεταναστευτικών ροών συνεχίζει να συνδέεται τόσο στενά με τα ίδια ακριτικά νησιά;

Γιατί όταν κάθε νέα άφιξη αντιμετωπίζεται με τη λογική «θα μεταφερθούν στη δομή του νησιού», δημιουργείται εύλογα η αίσθηση ότι το Νότιο Αιγαίο έχει μετατραπεί σε μόνιμο χώρο υποδοχής και διαχείρισης.

Και αυτό δεν είναι δίκαιο για τις τοπικές κοινωνίες.

Δεν είναι ούτε αποτελεσματική μεταναστευτική πολιτική να μετακινούμε συνεχώς ανθρώπους από το ένα σημείο της χώρας στο άλλο χωρίς να αντιμετωπίζουμε την πηγή του προβλήματος. Η Ελλάδα είναι ευρωπαϊκό σύνορο και η διαχείριση των μεταναστευτικών ροών δεν μπορεί να αποτελεί αποκλειστικά ελληνική —και ακόμη περισσότερο νησιωτική— υπόθεση.

Τα νησιά δεν αντέχουν άλλες πρόχειρες λύσεις
Οι κάτοικοι δεν ζητούν να αγνοηθεί η ανθρώπινη διάσταση. Ζητούν κράτος δικαίου, ασφάλεια, οργάνωση και ισονομία.

Ζητούν να γνωρίζουν τι σχεδιάζει η κυβέρνηση.

Ζητούν να μην πληροφορούνται από δημοσιεύματα ότι εκατοντάδες άνθρωποι πρόκειται να μεταφερθούν στο νησί τους.

Ζητούν να μην αντιμετωπίζονται οι τόποι τους ως εύκολη λύση κάθε φορά που δημιουργείται πίεση αλλού.

Και πάνω απ’ όλα ζητούν να υπάρχει ένα σαφές όριο.

Η προστασία της ανθρώπινης ζωής είναι αυτονόητη. Αυτονόητη όμως πρέπει να είναι και η προστασία της κοινωνικής συνοχής, των υποδομών, της οικονομίας και της καθημερινότητας των ανθρώπων που ζουν μόνιμα στα ακριτικά νησιά.

Η κυβέρνηση οφείλει να δώσει συγκεκριμένες απαντήσεις και όχι γενικόλογες διαβεβαιώσεις.

Πόσοι θα μεταφερθούν; Για πόσο θα παραμείνουν; Πού θα πάνε μετά; Ποιο είναι το τελικό σχέδιο; Και πόσο βάρος αναλογεί τελικά στους κατοίκους του Νοτίου Αιγαίου;

Γιατί το μεταναστευτικό δεν λύνεται μεταφέροντας συνεχώς ανθρώπους από τη μία δομή στην άλλη.

Και τα νησιά δεν μπορούν να γίνουν η μόνιμη βαλβίδα εκτόνωσης μιας πολιτικής που ακόμη αναζητά απαντήσεις.

Η κυβέρνηση έχει υποχρέωση να προστατεύσει και τους ανθρώπους που φτάνουν στις ελληνικές ακτές και τους ανθρώπους που εδώ και δεκαετίες ζουν, εργάζονται και κρατούν όρθια τα ακριτικά νησιά.