Τα «Ήρεμα νερά» τύλιξαν το Καστελόριζο μετά την Τουρκική πρόκληση με μανδύα – Προτάσεις για ισχυρή αντεπίθεση

Η υπογραφή των προεδρικών διαταγμάτων από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στις 15 Αυγούστου για τη θεσμοθέτηση δύο γιγαντιαίων θαλάσσιων πάρκων δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη τουρκική πρόκληση, αλλά τη χαριστική βολή στην αυταπάτη των «ήρεμων νερών». Η Άγκυρα εργαλειοποιεί προκλητικά την προστασία του περιβάλλοντος για να εμπεδώσει το αναθεωρητικό δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», αμφισβητώντας ευθέως την ελληνική κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Το πρώτο θαλάσσιο πάρκο, έκτασης 21.706 τετραγωνικών χιλιομέτρων μεταξύ Φετιγιέ και Κας, περικυκλώνει ασφυκτικά το ακριτικό Καστελλόριζο και το νησιωτικό σύμπλεγμα της Μεγίστης. Με τη συγκεκριμένη μονομερή οριοθέτηση, το τουρκικό καθεστώς επιχειρεί να «τυλίξει» το ελληνικό νησί, αποκόπτοντάς το ουσιαστικά από την ελληνική υφαλοκρηπίδα και τη δυνητική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Παράλληλα, το δεύτερο πάρκο 1.742 τετραγωνικών χιλιομέτρων κοντά στην Ίμβρο στήνει μια νέα γεωπολιτική παγίδα στο Βόρειο Αιγαίο.

Η εξέλιξη αυτή εκθέτει ανεπανόρθωτα τη στρατηγική του κατευνασμού και τα περιβόητα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ). Η αυταπάτη ότι μια αναθεωρητική δύναμη, που διατηρεί ακέραιο το casus belli και διεκδικεί τη μισή επικράτεια της Ελλάδας, θα συμμορφωθεί μέσω ευχολογίων και ανούσιων διαλόγων, κατέρρευσε οριστικά. Η Τουρκία απέδειξε για πολλοστή φορά ότι χρησιμοποιεί τις περιόδους «τακτικής ύφεσης» μόνο για να προετοιμάσει το επόμενο τετελεσμένο επί του πεδίου.

Η άμεση αντίδραση του Υπουργείου Εξωτερικών, το οποίο χαρακτήρισε τις τουρκικές ενέργειες ως «μονομερείς, παράνομες και ανυπόστατες» βάσει του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας (UNCLOS), είναι επιβεβλημένη αλλά δυστυχώς παντελώς ανεπαρκής. Η απλή επίκληση της διεθνούς νομιμότητας από μόνη της δεν αποτρέπει τον τουρκικό επεκτακτισμό. Όταν η Άγκυρα χαράσσει θαλάσσια σύνορα στην πράξη, η Αθήνα δεν μπορεί να περιορίζεται σε φραστικές καταγγελίες και διπλωματικές διαμαρτυρίες που αφήνουν ασυγκίνητο το τουρκικό καθεστώς.

Η Ελληνική Κυβέρνηση οφείλει να περάσει ακαριαία από την παθητική άμυνα στην ενεργητική αποτροπή. Απαιτείται η άμεση ενεργοποίηση ισχυρών διπλωματικών και οικονομικών εργαλείων σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ελλάδα πρέπει να θέσει ανυποχώρητο βέτο σε κάθε ευρωπαϊκό κονδύλι, στην αναβάθμιση της Τελωνειακής Ένωσης ΕΕ-Τουρκίας και σε κάθε εξοπλιστικό πρόγραμμα ευρωπαϊκών κρατών προς την τουρκική πολεμική βιομηχανία, απαιτώντας την επιβολή αυστηρών οικονομικών κυρώσεων για κάθε παραβίαση των ευρωπαϊκών θαλάσσιων συνόρων. Σε περίπτωση δε που η Ευρώπη αρνηθεί, να μπλοκαριστεί κάθε είδους κύρωση κατά της Ρωσίας για να αντιληφθούν την απειλή που νιώθουμε ως χώρα.

Η προστασία του Καστελλορίζου, της Ρόδου, της Κάσου και ολόκληρου του νησιωτικού συμπλέγματος απαιτεί την πλήρη προβολή της εθνικής ισχύος. Η Αθήνα οφείλει να προχωρήσει με την Κυπριακή Δημοκρατία, κλείνοντας οριστικά τις τουρκικές διεκδικήσεις στον θαλάσσιο διάδρομο Ελλάδας-Κύπρου. Παράλληλα, η Ελληνική Ακτοφυλακή και το Πολεμικό Ναυτικό πρέπει να δηλώσουν δυναμική και συνεχή παρουσία στις αμφισβητούμενες περιοχές, ακυρώνοντας στην πράξη κάθε απόπειρα επιβολής τουρκικής δικαιοδοσίας.

Η εθνική κυριαρχία δεν προστατεύεται με διπλωματικές ευγένειες απέναντι σε έναν αμετανόητο εισβολέα και αναθεωρητή. Η Ελλάδα καλείται να χαράξει μια σκληρή γραμμή αποτροπής, καθιστώντας σαφές στην Άγκυρα και τους Ευρωπαίους εταίρους ότι οποιαδήποτε απόπειρα σφετερισμού ελληνικών θαλάσσιων ζωνών θα συνεπάγεται δυσβάσταχτο πολιτικό, διπλωματικό και οικονομικό κόστος για την Τουρκία.